Toen Samantha Donkel TalentCare verliet, begin 2023, dacht ze dat ze al een flinke ontwikkeling had doorgemaakt. Ze had net haar promotie afgerond in de hematologie en stond op het punt om zich verder te specialiseren. Maar wat volgde was een uitdagende periode aan het begin van haar opleiding, een zwangerschap, een zieke partner én een pittige bevalling. Dit bleek het begin van een veel diepere transformatie.

Een andere richting

Samantha begon haar loopbaan met de ambitie om internist-hematoloog te worden. Maar tijdens haar promotietraject bij de hematologie merkte ze: dit past toch niet helemaal bij mij. Bij TalentCare kwam ze terecht in de ouderengeneeskunde. Die stap bracht rust en ruimte om te onderzoeken wat ze écht wilde. In maart 2023 begon ze aan de opleiding tot specialist ouderengeneeskunde.

Vrij snel daarna werd ze zwanger van haar tweede dochter. Vlak voor de bevalling viel haar partner uit. De bevalling in december 2023 was traumatisch. Het begin van 2024 was zwaar – fysiek, mentaal, emotioneel. “Als je op de bodem van de put zit, dan ontkom je er niet aan om aan jezelf te werken,” vertelt ze. “En het mooiste is eigenlijk als je dat al eerder doet.Dat heb ik bij TalentCare al in gang gezet, maar dat bleek achteraf pas het topje van de ijsberg.”

Van hoofd naar lichaam

In die periode begon Samantha met een opleiding holistische therapie en coaching, in eerste instantie voor haar eigen proces. “Alles is energie. Wat je meemaakt, sla je niet alleen op in je hoofd, maar ook in je lichaam.” Ze leerde dat sommige patronen, zoals steeds over je grenzen gaan of niet naar je lichaam luisteren, niet alleen met het hoofd zijn op te lossen. “Grenzen voelen, dat doe je niet met je hoofd. Dat voel je in je lijf.”

Tijdens haar opleiding tot holistisch therapeut en coach, werkte ze aan thema’s die al langer onder de oppervlakte speelden, en ontdekte nieuwe vormen van heling. Zo gaf ze intuïtief schilderen in het verpleeghuis: “Ouderen hebben vaak moeite met emoties uiten, want ze hebben geleerd om maar door te gaan. Door creatief bezig te zijn, ontstaat er ruimte voor verwerking. Je raakt iets aan wat met woorden niet lukt.”

Een ander soort zorg als aanvulling op de wetenschap

Wat Samantha nu doet, is nog steeds in ontwikkeling. Ze werkt als coach – onder andere met zorgprofessionals, artsen, psychologen en verpleegkundigen – en blijft zich verdiepen in hoe lichaam en geest samenwerken. Wat haar drijft is duidelijk: “We behandelen in de geneeskunde vooral symptomen. Maar vaak is dat maar het topje van de ijsberg. We missen het echte gesprek: wat zit eronder? Waarom lukt het mensen bijvoorbeeld niet om goed voor zichzelf te zorgen?”

Ze pleit voor meer bewustzijn in de zorg, juist ook tijdens de opleiding. “We leren alles over ziekten, maar bijna niets over hoe je omgaat met stress. Of hoe je herkent dat je een grens overgaat. Veel artsen zitten zó in hun hoofd, dat ze het contact met hun gevoel zijn kwijtgeraakt. En dat voel je uiteindelijk in je werk en in je lijf.”

Zorg met hoofd en hart

Wat Samantha nu biedt, zou je ‘alternatief’ kunnen noemen, maar zelf spreekt ze liever over ‘complementair’. “Wetenschap is waardevol. Maar laat het ons niet beperken. Dat iets nog niet bewezen is, wil niet zeggen dat het niet werkt. Dans- en muziektherapie, geestelijk verzorgers – dat zijn de eerste dingen die wegbezuinigd worden. Terwijl juist dát mensen helpt betekenis te geven aan wat ze meemaken.”

Haar advies aan collega’s in de zorg is helder: “Je hoeft niet alles te kunnen. Luister naar je lichaam. Laat je hoofd niet de baas zijn. Ga voelen waar je grenzen liggen, wat bij je past. Je interne criticus is vaak luid, maar je intuïtie weet het vaak beter.”

Lees ook de eerdere ervaring van Samantha

Benieuwd naar het begin van Samantha’s zoektocht? In een eerder interview vertelt ze openhartig over haar keuze om uit de academische wereld te stappen en haar plek te vinden in de ouderengeneeskunde. Ze deelt hoe ze als arts leerde om opnieuw te luisteren naar wat écht bij haar past. Je leest het interview hier!